Nada Krnjajić-Cekić

GODINE STUDIRANJA: OD PARIZA I BERLINA DO BEOGRADA

       Mladi Vladislav F. Ribnikar otišao je na studije u Pariz kada je imao 21 godinu, a vratio se posloe tri godine sa položenim licencijatskim ispitom na Sorboni. Potom ga velikoškolski moćnici njegovog vremena preusmeravaju na nove koloseke i studije – na Humboldt univerzitet u Berlinu – kao i na sticanje novog mdoktorata.
      Znalo se da bi Beograd za njega bio pretesan; nije on bio za  gimnazijskog učitelja, iako su mnoga imena, kao Skerlić, Pavle Popović, Trivunac, Šmaus, Rista Odavić i drugi napravili malu prosvetno-pedagošku stranku u gimnaziji.
      Ribnikar se vraća iz Berlina kada se donekle razvedrima politička situacija, u jesen 1903. godine, nakon majskog prevrata i smene dinastije u Srbiji.
      Naoružan duhom kosmopolitizma, sa urođenim svetosavljem, politički trezven i svestrano obrazovan, iako nije zakoračio na Beogradski univerzitet, to stecište kulturne i naučne misli u Srbiji, da obogati i razvije srpsku prosvetu i nauku – on se iz Berlina sa, za srpstvo srećnom idejom, da u otađžbini pokrene novi beogradski list i da pidigne klonuli i napaćeni nacionalni duh            Nada Cekić-Krnjajić
tadašnje karađorđevićke Srbije, koja je već zakoračila u 20. vek.
      O njegovom radu na humanom, žurnalističkom, književnom-istorijskom i prevodilačkom polju, posvećenosti i predanosti svojoj otađžbini u svom kratkom životnom i radnom veku – izatkano je nepregledno more stilskog prediva i ukoričeno mnogo nstranica. Jer, delo Vladislava F. Ribnikara je delo integralnog srpskog nasleđa.
      Taj nesuđeni profesor srpske kraljevske Velike škole i Beogradskog univerziteta, Vladislav F. Ribnikar, koji je zaoravši prvu i najdublju brazdu u srpskom novinarstvu, ne promoviše se u doktora germanistike u Berlinu, ali dva puta polaže doktorat u Srbiji.
      Prvi mu je doktorat naša ponosna stoletna „Politika“, a drugi doktorat polaže na okrvavljenim mrožanjskim položajima na Sokolskoj planini, a ispitna komisija bili su mu tada „nosioci kulture na istok“ – osioni Beč i nadmeni Berlin – čiji je jezik tako dobro razumeo.“